Με μεγάλη μου χαρά είδα (πολύ καθυστερημένα, λόγω του Χριστουγεννιάτικου παζαριού που ετοιμάζουμε στο σχολείο μας) ότι δύο φίλες και συνάδελφοι έστειλαν βραβεία για τον κήπο μου,
Το φύλλο που θα χρησιμοποιήσουν οι ομάδες για να καταγράψουν τις παρατηρήσεις τους:
Πηγή: Απλά επιστημονικά πειράματα με υλικά καθημερινής χρήσης, Πατάκης
Η ερμηνεία που δίνει το βιβλίο είναι η εξής: Το νερό κινείται μέσα στο χαρτί με τον ίδιο τρόπο που οι χυμοί κυκλοφορούν μέσα στα δέντρα. Καθώς κινείται προς τα πάνω διαλύει τα χρώματα και μετακινεί τις χρωστικές ουσίες προς τα πάνω. Έτσι για παράδειγμα το πράσινο χρώμα διαχωρίζεται σε μπλε και κίτρινο, επειδή τα χρώματα δεν κινούνται με την ίδια ευκολία μέσα στο χαρτί.
Είναι πολύ ενδιαφέρον το παρακάτω βίντεο, αφού δείχνει πώς από έναν άδειο καμβά μπορούμε με σχήματα και χρώματα να δημιουργήσουμε μία υπέροχη σύνθεση! Πόσο μάλλον όταν το αποτέλεσμα θυμίζει πολύ τις ζωγραφιές των παιδιών.
Πρόκειται για τον πίνακα με τίτλο "Ο κήπος" του Χουάν Μιρό (Joan Miro, El jardin")
Ας μιλήσουμε για τα σχήματα μέσα στην κουζίνα. Μερικές ιδέες για μαγειρέματα με τους μικρούς μας σεφ, που θα τους δώσουν την ευκαιρία να παίξουν δύο εξίσου αγαπημένους ρόλους : του μάγειρα και του σχηματοφάγου!
Η ιδέα για την κατασκευή είναι από ένα κλιπάρτ που είδα εδώ .
Στο σχολείο μας ο μάγειρας θα παρουσιάσει τις ομάδες υπηρεσίας στην τραπεζαρία (θα έχει γύρω του 5 χάρτινα πιάτα και σε κάθε πιάτο θα είναι κολλημένα τα καρτελάκια με τα αντίστοιχα ονόματα για την κάθε ημέρα)
Η Παγκόσμια Ημέρα Διατροφής είναι στις 16 Οκτωβρίου.
Ένα τραγούδι για την τηγανητή πατάτα, την αγαπημένη των περισσότερων παιδιών σίγουρα θα τους αρέσει (προσφέρεται και για δραματοποίηση) και θα μας δώσει την αφορμή να συζητήσουμε για τις διατροφικές μας συνήθειες και κατά πόσο είναι υγιεινές...
Από το cd "Ο τεμπέλης δράκος" του Γιώργου Χατζηπιερή
Το βιβλίο του Έρικ Καρλ " The artist who painted a blue horse" είναι μια καλή αφορμή για να περάσουμε από τα ζώα (που μας απασχόλησαν την περασμένη εβδομάδα) στα χρώματα με έναν όχι τόσο συνηθισμένο τρόπο. Ένας μικρός καλλιτέχνης ζωγραφίζει:
ένα μπλε άλογο
έναν κόκκινο κροκόδειλο
μία κίτρινη αγελάδα
έναν ροζ λαγό
ένα πράσινολιοντάρι
έναν πορτοκαλί ελέφαντα
μία μωβ αλεπού
μια μαύρη πολική αρκούδα
έναν πουά γάιδαρο
Δυστυχώς δεν κυκλοφορεί στα ελληνικά. Βρήκα ένα βίντεο με την αφήγηση του βιβλίου:
κι ένα βίντεο με τον ίδιο το συγγραφέα εν ώρα εργασίας:
Μπορούμε να αξιοποιήσουμε τις εικόνες που υπάρχουν στο διαδίκτυο με τα ζώα του βιβλίου για να παρουσιάσουμε στα παιδιά την ιστορία και μετά να τα αφήσουμε να δημιουργήσουν με τη φαντασία τους τα δικά τους ζώακαι τα δικά τους χρώματα.(Ζωγραφίζουν τα ζωάκια, τα ονομάζουν, κάνουμε πίνακα αναφοράς, παίζουμε παιχνίδια ...)
Μπορούμε ακόμα να εκμεταλλευτούμε τον πίνακα ζωγραφικής που αποτέλεσε την έμπνευση του συγγραφέα για να δημιουργήσει το συγκεκριμένο βιβλίο, "Το μπλε άλογο" του Franz Marc
Το ταμπλώ του παιχνιδιού (είναι μία παλέτα με χρώματα που ζωγραφίστηκε αρχικά σε λευκό χαρτί και στη συνέχεια κόπηκε στο περίγραμμα και κολλήθηκε σε κίτρινο χαρτί)
4 πιόνια
Το παρακάτω σπίνερ
Μαρκαδόρους (ή κηρομπογιές ή ξυλομπογιές ...)
Ένα αχρωμάτιστο ζωάκι για κάθε παίκτη
Κάθε παίκτης διαλέγει ένα από τα ζωάκια. Γυρίζει το σπίνερ και προχωράει με το πιόνι του επάνω στην παλέτα ανάλογα με αυτό που έτυχε και χρωματίζει ένα μέρος από το ζωάκι του με το χρώμα στο οποίο έχει σταματήσει. Αν τύχει "Διάλεξε χρώμα", επιλέγει μόνος του το χρώμα που θα χρησιμοποιήσει, ενώ αν τύχει "Άλλαξε ζωάκι", αλλάζει το χαρτί του με το χαρτί του επόμενου παίκτη και συνεχίζει σε αυτό. Το παιχνίδι δεν έχει νικητές και ηττημένους. Όποιος χρωματίσει το ζωάκι του ή όποιος "τερματίσει" στην παλέτα των χρωμάτων, σταματάει και συνεχίζουν οι υπόλοιποι μέχρι να χρωματιστούν όλα τα ζώα.
Με τη βοήθεια αυτού του βιβλίου τα παιδιά θα καταλάβουν ότι η βία ποτέ δεν βγαίνει σε καλό. Κάθε παιδί μπορεί να κάνει με τα χέρια του διασκεδαστικά και εποικοδομητικά πράγματα, να τιθασεύσει τα έντονα συναισθήματα θυμού ή ζήλιας βρίσκοντας εναλλακτικές λύσεις όταν του έρχεται να χτυπήσει κάποιον. Πώς; Χοροπηδώντας, ζωγραφίζοντας, συζητώντας.
Οι λέξεις δεν είναι για να πληγώνουμε
VERDICK ELIZABETH, ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ
Με τη βοήθεια αυτού του βιβλίου τα παιδιά θα μάθουν ότι οι λέξεις τους ανήκουν, ότι πριν μιλήσουν μπορούν να σκέφτονται και μετά να επιλέγουν τι θα πουν και πως θα το πουν. Θα ανακαλύψουν ότι υπάρχουν απλοί, θετικοί τρόποι να αντιδρούν όταν οι άλλοι τους λένε λόγια που τα πληγώνουν. Θα συνειδητοποιήσουν τη δύναμη της λέξης "συγνώμη", όταν οι δικές τους λέξεις θα πληγώσουν κάποιον άλλο.
Το ελεφαντάκι που έπαιρνε τα παιχνίδια των άλλων
ΜΑΡΜΑΡΑ-ΔΑΓΙΟΓΛΟΥ ΝΑΝΑ, ΚΕΔΡΟΣ
Κάθε φορά που ο Βανζέλ το ελεφαντάκι βλέπει κάτι που του αρέσει, δεν μπορεί να συγκρατηθεί! Το παίρνει και το κρύβει στο ντουλάπι του. Η αδελφή του η Ροζαλία, που νιώθει πόσο αυτό πληγώνει τους άλλους, έχει μια πολύ ωραία ιδέα.
Η συγνωμομηχανή
ΧΑΡΑΛΑΣ ΚΩΣΤΑΣ, ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ
Η Γιολάντα τα κάνει σαλάτα. Για μια ακόμη φορά. Συγνώμη πάντως δε βγαίνει ποτέ από το στόμα της. Οι γονείς της πιστεύουν πως είναι αλλεργική στην λέξη αυτή. Μα πως γίνεται να είναι κανείς αλλεργικός στη Συγνώμη;
Ο Τομ είναι τιμωρία
LAMBILLY ELIZABETH, DE, ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ
Σήμερα ο Τομ έχει πολύ κακή διάθεση: γκρινιάζει στο δρόμο για το σχολείο, τσακώνεται με τους φίλους του στην τάξη, μέχρι και τα παιχνίδια τους χαλάει. Έτσι η δασκάλα αναγκάζεται να τον τιμωρήσει. Και η τιμωρία δεν έχει καθόλου πλάκα!
Δεν έφταιγα εγώ!
ΑΡΤΖΑΝΙΔΟΥ ΕΛΕΝΑ, ΨΥΧΟΓΙΟΣ
Ποτέ δε βάζω τρικλοποδιές, ξέρω πως είναι επικίνδυνο. . . Ξαφνικά ο Χρήστος μου πέταξε άμμο στα μάτια. . . Τότε τον έσπρωξα και τον έριξα κάτω. . . Μα δε φταίω εγώ, δεν ξεκίνησα πρώτος. . . Ποιος φταίει όμως; Πως τελειώνει μια φασαρία στην τάξη του νηπιαγωγείου; Διαβάστε τη συνέχεια και θα καταλάβετε.
Φρίξος, ο καπετάν φασαρίας
ARCHER MANDY, ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ
Ο Φρίξος είναι ένα φασαριόζικο γλυκοτερατάκι. Του αρέσει να γρυλίζει, να φωνάζει δυνατά και να κάνει περίεργους ήχους: ΓΚΛΑΝ! ΓΚΛΟΝ! ΜΠΑΜ! ΜΠΟΥΜ!
Απαγορεύεται το παιχνίδι
ΦΩΤΑΚΕΛΛΗ ΜΑΡΙΑ, ΚΕΔΡΟΣ
Μια παράλογη βασιλική εντολή έχει αναστατώσει τη ζωή ολόκληρης της πόλης: «Απαγορεύεται το παιχνίδι». Και λίγο αργότερα: «Απαγορεύονται τα παραμύθια». Τα παιδιά, που δεν μπορούν πια ούτε να παίζουν ούτε ν' ακούν παραμύθια, αρχίζουν να ψηλώνουν, να ψηλώνουν, και να μοιάζουν με μεγάλους. Πού θα πάει αυτό το κακό;
Το τερατάκι
μία ιστορία που υπάρχει στο ιστολόγιο "προ-σχολικά" εδώ
